zaterdag 1 november 2014

Daar is ze weer....

Ik heb mijn oude blogs verwijderd, ik had even geen energie en inspiratie om 3 blogs bij te houden.
Maar helemaal geen blog is ook weer zo wat, want ik vind het (meestal) wel erg leuk om te doen.
Deze blog is een mix van gezin, werk, fotografie, passies, wat ik leuk vind en soms om mijn hart te luchten.

Ik zal me even (opnieuw) voorstellen ;)
Ik ben Margot (30+) getrouwd met de liefste man van de hele wereld en mama van een engeltje (1998*) een puber van 14 en een dotje van bijna 12. En ons gezin is verre van standaard.
In 1998 is Dylan*, onze eerste zoon geboren, niet gepland, maar na de schrik zo gewenst. Helaas heeft hij zijn hele korte leventje in het WKZ in Utrecht gewoond. Een prachtig mannetje maar zo ontzettend ziek dat wij precies 2 weken na zijn geboorte afscheid van hem moesten nemen, omdat een energiestofwisselingsziekte ervoor zorgde dat zijn hart en longen dichtgroeiden.
Wij (toen nog poepiejong) waren in 1 klap volwassen en na 17 jaar nog steeds samen. Het kan dus wel!

In maart 2000 werd Jesse, onze puber geboren, ook al zo'n prachtig mannetje, maar....ook ziek. Godzijdank minder ziek dan zijn grote broer en na de reguliere basisschool, 2 jaar VSO (mytylschool) zit hij sinds 2 weken op regulier voortgezet onderwijs en hij gaat als een speer! Bloeit weer helemaal op en is een happy puber met zelfspot.

In november 2002 werd Tessa, onze dot geboren, een prachtig klein meisje en godzijdank niet ziek! Alleen autistisch, maar wel een happy auti en ze red zich prima (met de nodige ondersteuning en begeleiding maar dat mag de pret niet drukken) Het is een heerlijke griet die nu wel erg snel groot wordt en dit jaar groep 8 nog effe doet en dan ook naar het voortgezet gaat. Mijn hemel gisteren waren ze nog mini!

Deze foto is door Tessa gemaakt, ook al besmet met het fotografie virus :)
En dan hebben we nog die liefste man van de wereld ;) Rik is fotograaf en zorgt voor zijn ietwat kneuzige gezin ;) Want niet alleen Jesse heeft een energiestofwisselingsziekte, maar ook ik ben de pineut. Na de geboorte van Tessa moest in onder narcose en dat heeft de boel getriggerd. Ik ging van jonge meid naar een bejaarde dame die helemaal niets meer kon, de zorg voor baby en peuter kwamen voornamelijk op Rik zijn schouders. Gelukkig is dat later wel weer wat beter geworden, maar Rik is al jaren thuis als pgb-er voor Jesse en mij.

Inmiddels race ik al bijna een jaar in een electrische rolstoel rond, niet omdat ik niet meer kan lopen, maar na 100 meter is mijn energie wel op en krijg ik onwijs veel pijn. Mijn spieren verzuren dan en dan kan ik niks meer. Zit ik dan altijd braaf buiten in die rolstoel? Ehm nee. Het kan niet altijd want we hebben geen rolstoelbus dus mijn bolide kan niet altijd mee. Ik loop dan met een (vetcoole knalroze) kruk en met verstand op nul kom ik een heel eind. Dat ik daarna instort boeit niet ;)

Ik werk sinds begin dit jaar nog maar halve dagen, 's ochtends werk ik tot 13:00 uur en daarna gaat deze dame rusten, lees; meestal comateus in slaap vallen.
De webshop bestaat deze maand 6 jaar en dat lukt nog prima...nou ja meestal lukt dit prima. Er zitten dagen tussen dat ik zo weinig energie heb dat ik alleen het hoognodige doe, maar ik vind het nog zo leuk! En achter de geraniums zitten kan altijd nog ;) Op naar de volgende 6 jaar durf ik niet te beloven, maar zolang ik kan ga ik door.
Daarnaast ben ik ook fotograaf voor DOT Fotografie, samen met Rik. Superleuk om met hem samen te werken. We hebben veel lol samen en dat helpt ons de dagen door :P
Want het is natuurlijk niet altijd even leuk, we hadden 17 jaar geleden toch heel andere dromen over onze eventuele kinderen, loopbanen etc. Maar ondanks alles ben ik dol op mijn gezin en ons kleine binkie kijkt van boven vast mee.





4 opmerkingen:

  1. Wat een indrukwekkend verhaal en wat een kracht. Volg je al op FB maar ga je hier zeker ook volgen.
    Warme groet, Christel

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ah wat lief! En leuk dat je mij hier ook volgt!
      X Margot

      Verwijderen