Wat er in febuari
allemaal gebeurd is ga ik het nu niet over hebben, daar heeft Margot
zelf al genoeg en duidelijk over geschreven. De vreemde realiteit die
erna kwam... Daar wil ik het wel graag even over hebben. Mensen
denken dat het inmiddels al weer goed gaat met Margot. Dat zorgt soms
voor gekke situaties. Het is niet ongebruikelijk om tegen ons te zeggen;
"Het gaat nu toch goed, dus blijf positief"
Ja.... Het gaat goed met
ons, we hebben de boel inmiddels weer aardig op de rit, we lachen veel,
genieten van ons gezin. Maar er is wel een duidelijk sprake van een
periode voor en een periode na februari. Die twee lijken in niks meer op
elkaar....
Voor februari gingen we regelmatig
en gemakkelijk op stap. We hielden wel rust pauzes voor Margot en Jesse
op een terrasje, maar dat is op zich geen straf. Als we iets gepland
hadden hield met name Margot de dag erna rust. Ook helemaal goed, want zo
konden we immers doen wat we wilden en als dat betekende dat we de dag
daarna rustiger aan moesten doen was dat ook goed.
Nu moeten we op het
moment zelf kijken of we wel kunnen doen wat we gepland hadden. Heeft ze
wel genoeg energie? Kunnen we de reis wel maken? Heeft ze niet te veel
pijn? Dat is een enorm verschil met voor februari. Gisteren nog ging ik
even naar een verjaardag van een goede vriend, zonder Margot. En wie een
beetje oplet ziet dat dit nu meer de regel dan uitzondering is.
Hebben
we daar problemen mee? Nee, inmiddels niet meer maar leuk is anders!
We zijn 36 en 37 en moeten nadenken over dingen waar je normaal rond je
70ste mee bezig hoort te zijn.
Klagen we? Geen moment, want er gebeuren
veel te veel leuke dingen!
En daar gaat het dus
scheef. Schijnbaar denken heel veel mensen dat we de leuke dingen niet
zien. Dat is dus niet waar! Ik geniet van mijn vrouw als ze enthousiast
wordt van dingen die ze wil doen. Ik geniet van onze zoon als hij met
een grote glimlach naar zijn vriendin gaat en ik geniet van onze dochter
die zich al mopperend door de laatste maanden van de basisschool
worstelt.
Vergeet echter niet dat wij moeten wennen aan ons nieuwe leven. Dat betekent niet dat we negatief zijn! Ik moet heel veel regelen en alles wat ik niet opschrijf vergeet ik. Ik ben de hele dag en iedere dag met twee dingen bezig. Kunnen de kinderen onbezorgd hun gang gaan en hoe kan ik voor Margot de dag zo makkelijk mogelijk maken.
Dat de buiten wereld denkt dat het weer heel goed gaat met Margot is eigenlijk een enorm compliment, maar het wrange is, dat het helemaal niet goed gaat. Althans, niet zoals iedereen denkt.
Margot komt niet meer terug op het niveau van voor februari. Dat is de harde realiteit! Wij hebben ons neergelegd bij die realteit en dat wordt gelezen alsof we negatief zijn. Maar het is juist positief dat we dat doen en doorgaan met ons leven en hoe eerder andere mensen daaraan gaan wennen hoe eerder wij kunnen stoppen met ons verdedigen en we de draad nog beter op kunnen pakken!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten